Sultanım, sultanlar sultanı Abdülhamid Han’ım! Hakanım!

Sen ki Hz. Muhammed (S.A.V.) aşığısın; sen ki bu yüce Türk milletinin aşığısın. Hiçbir evrağına dahi abdestsiz el atmadın. Ulu Hakan’ım, Sultanım, Serdar’ım!

Seni de arkandan en yakınların, yüzüne gülenler hançerlediler. Hemi de ekmeğini yiyenler, yedikleri kaba da pislediler. Ve de nankörlüğün en alasını da eylediler. İhanetin de en şiddetlisini işlediler. Can Hakan’ım!

Ah benim can Hünkâr’ım! Ne uğruna bunları yaptılar? Şan, şöhret, mevki, makam ve de servet uğruna… Halbuki sen hepsine bunları vermiştin. Can Hakan’ım! Vermiştin vermesine de doymadılar. Kanmadılar. Bir türlü tatmin olmadılar. Serdar’ım!

Ah Ulu Han’ım! Çok içerlediğim bir konu ise, sizlerin Payitaht’tan hal olduğunuzu bildirmeye gelenler arasında bir tane öz be öz Türk evladının olmaması… Ne acı, ne kahredici bir yürek yarası içimizde. Kimler mi bunlar?

Yahudi Emanuel Karasu

Ermeni Aram Efendi

Arnavut Esat Toptani

Gürcü Arif Hikmet Paşa Ve de perde arkasındaki Mason ve Sabetayist destekçileri Hünkâr’ım!

Senin ettiğin bedduanın ahı tuttu! Tuttu da hiçbirinde murat alamadılar. Oturdukları hiçbir mevki, makama da doyamadılar. Hepsi de paramparça oldular. Oldular da hem tarih sahnesinden hemi de kalplerimizden ebediyen silindiler.

Senden sonra da biz de yüz küsur yıldır murat alamadık. Yüzümüz gülmedi. Kalbimizin sızısı dinmedi. Yüreğimizin kanı durmadı. Can Sultanım!

Bugün de aynı fırıldakları çeviriyorlar Abdülhamid Han’ım! Vazgeçmediler, vazgeçmeyecekler. Biz de direnmekten vazgeçmeyeceğiz Hünkâr’ım!

Sen rahat uyu Ulu Hakan’ım! Senin kıymetini bilmeyenlerden olmadık. Olmayacağız; bıraktığın emanetlerine canımız pahasına sonuna kadar sahip çıkacağız.

Sultanlar Sultanı Ulu Hakan’ım! Hünkâr’ım! Abdülhamid Han’ım…

Güney YILDIRIM